Op deze Internationale dag tegen homofobie en transfobie vieren we gender en geaardheid in alle vormen en maten, en is LBTQ+ een begrip als een ander. Helaas zijn er zelfs in een wereld vol verscheidenheid nog steeds haatdragende gevoelens tegenover deze ‘andere’ mensen. Om andere LGBTQ+’ers een hart onder de riem te steken, brengt Nicolaas Janssens zijn ervaring.

“Toen ik uit de kast kwam was ik daar eigenlijk nog niet klaar voor. Mijn moeder confronteerde mij op een dag met een schriftje dat ze had gevonden op mijn kamer. Het was een soort dagboek, waarin ik ook over mijn geaardheid had geschreven. Het was wat overdonderend voor ons beide, maar ik kon toen alleen maar toegeven. Gelukkig accepteerde ze het snel. Mijn vader en broer daarentegen hadden het er iets moeilijker mee. Uit angst voor een negatieve reactie wachtte ik nog een jaar om het hen te vertellen. Onder lichte druk van mijn moeder heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en het er snel uitgeflapt in de keuken. We hebben er veel discussies en ruzies over gehad, maar nu heeft hij er vrede mee. Mijn broer accepteert mij helaas nog steeds niet.

Rond diezelfde periode werd ik ook verliefd op mijn beste vriend. Toen ik het opbiechtte eindigde dat op een wat ongelukkige manier: hij bleek hetero te zijn en ik liep een blauwtje. Dat verhaal ging natuurlijk snel de school rond.

De situatie met mijn beste vriend maakte wel wat los. Ik kreeg te maken met pesterijen en andere slechte reacties. Er is nooit fysiek geweld gebruikt, maar die woorden sneden diep in. Het begon slechter en slechter op school te gaan: ik kwam te laat of ik kwam zelfs niet. Na een tijdje zat ik volledig in de put. Zo begon een lange periode in de psychiatrie.  Ik zat in de knoop, wist geen blijf met mezelf en kampte met zelfmoordgedachten. Na een zestal maanden en meerdere opnamen ben ik gelukkig, heb ik eindelijk vrede met mezelf en heb ik weer kracht om verder te gaan in het leven.

Mijn coming-out kan je dus op zijn minst kort en krachtig noemen. Als ik erop terugkijk wou ik dat het allemaal anders ging. Dat ik het stap voor stap had gedaan en kon wachten tot ik er écht klaar voor was.”