Ed Sheeran en co, nee dat is een heel andere wereld. Niets voor ons, eerder een voorbeeld van hoe het niet moet.”- Rint, bas en backing vocals bij Danny Blue and the Old Socks

En daarmee is de toon gezet. Voor jonge artiesten moeten we niet ver zoeken. In Antwerpen krioelt het van opkomend talent en zeker niet de minsten. Elke Beyoncé en Justin Bieber begon ooit beneden aan de ladder en klom trede per trede op naar de top. Aan dat parcours kan quasi niemand onderuit. Maar hoe is het om als jonge artiest van nul te beginnen? Hoe is het om de grijsgedraaide “Shape of you” dagelijks op de radio te horen, maar zelf niet verder te geraken dan je eigen woonkamer? Dat moet frustrerend zijn, maar ergens ook motiverend.

De ontpopping

Geduld is in elke situatie een mooie deugd en ook hier is dat the key to succes. Logisch, want hoe geraak je als artiest hogerop als je meteen op trede 50 wilt beginnen, zonder de eerste zelfs nog maar geraakt te hebben. Vaak is het parcours dat je aflegt, allesbepalend voor de toekomstige carrière. Het vanaf moment één hoog in je bol hebben, schrikt mensen af. Maar wachten tot het totaalplaatje in je schoot wordt geworpen, is ook geen optie. Daarom is het voor elke beginnende artiest een beetje wikken en wegen, afwachten en toehappen op het juiste moment. Vaak is het ook een kwestie van de juiste contacten te leggen die je mee naar die hoogste trede helpen. Dat zegt ook Rint-DBOS: “Songs schrijven ging beter en beter en toen we enkele nummers hadden, lieten we onze muziek horen aan barvrouw ‘Poppy Rose’ die in Leuven een festivalletje organiseerde. Uiteindelijk mochten we daar spelen, het was een enorm succes. In die beginperiode hebben we dankzij Poppy heel veel kunnen optreden in Leuven. Ook in Antwerpen speelden we in verschillende muziekcafés. Na een halfjaar klooien in die cafeetjes gingen we op bandweek in de Ardennen, met als doel zelf een EP op te nemen. Het resultaat was niet denderend wegens gebrek aan ervaring, maar onze set heeft wel een boost gekregen. We vielen meer en meer in de smaak bij het publiek en begonnen steeds frequenterte spelen. Dat merkte ook het platenlabel Starman Records, een kennis, en bood een contract aan. We zijn met Starman in zee gegaan en namen onze tweede EP op in een professionele studio. De EP werd best goed onthaald en bracht heel wat nieuwe kansen en grotere optredens met zich mee.”

Het eerste succes

Het proces van jonge artiest tot gerenommeerd muzikant is in grote lijnen vergelijkbaar met het verpoppen van rups tot vlinder. Beetje bij beetje gaat het rupsenstadium voorbij en verpopt de rups tot vlinder. Daaruit komen de eerste successen voort. De je m’en fousattitude vervalt en de cafés van voordien maken plaats voor kleine festivals en grotere shows. Een subtiele omschakeling zou je denken, maar niets geeft meer voldoening, vertrouwen en motivatie. Want ook dat is belangrijk, je eigen ding kunnen doen en tegelijk vooruitgang boeken. “Hoe we onze eerste successen hebben geboekt? Door ons eigen ding te blijven doen, iets waarin we geloven. Door te zoeken naar vernieuwing, de juiste mensen te vinden en geluk te hebben. Dat laatste is een heel belangrijke factor.”– Rint, DBOS. De moeilijkheid is om je niet te laten meeslepen door de grote massa, om iets uniek te brengen, want met copy paste ben je niets. Niet in een longread, maar ook niet in de muziekwereld. En dat nu net is wat muziek zo speciaal maakt, dat unieke.

Maar zelfs als er zich om de zoveel tijd kansen aanbieden, blijft geduld ook in dit deel van het proces een mooie deugd. Momenten waarop de fameop een lager pitje staat, zijn voor geen enkele muzikant onbekend. En juist op die momenten is het een kunst om dat te accepteren en weer hoger op de ladder te klimmen. Die momenten gaan gelukkig ook voorbij en voor je het weet, drijf je opnieuw mee met dezelfde stroom van enkele maanden geleden.

Ambitie om groot te worden, of juist niet

Die stroom brengt je misschien wel verder dan je ooit hebt gestaan. De eerste successen zijn verteerd en de vlinder vliegt de wijde wereld in, ver weg van zijn eigen woonkamer. Maar wijder, verder en groter is niet altijd beter. “We hebben zeker ambities om groot te worden, onder de voorwaarden dat we ons eigen ding kunnen blijven doen en in een circuit terechtkomen dat ons boeit.”– Rint, DBOS. Uiteraard zijn er de Fleetwood Mac’s van vroeger en de Sam Smith’s van nu, maar waarom daarmee vergelijken als dat genre je absoluut niet aanspreekt? Heel nuttig is het niet om te vergelijken met artiesten waar je zelf niet naar opkijkt. Veel interessanter is om de uitdaging te zoeken bij gelijken of bij artiesten die je ooit wilt evenaren. Die uitdaging omvat ook wel eens concurrentie, of een genuanceerde vorm van concurrentie ten minste. Als artiest wil je bijblijven en kunnen volgen. Een extra inspanning op het juiste moment is hier dan ook niet misplaatst. Uiteraard brengt dat soms de nodige frustraties met zich mee, maar ook hier is geduld het magische woord.

“Het grote succes” krijgt in elke context een andere betekenis afhankelijk van ieders ambities. Elke muzikant heeft aan het begin van zijn of haar carrière een bepaald traject en/of doel voor ogen. Terwijl persoon A dat doel invult als “op nummer 1 van de wereld hitlijsten pronken”, wil persoon B vooral bekendheid in eigen land en moet dat niet meer zijn. Persoon C droomt van grote festivals en internationaal touren. En persoon D spreekt van groot succes als zijn/haar nummer voor het eerst op de radio gespeeld wordt.

A tot Z, elk een eigen verhaal, eigen ambities, eigen capaciteiten, eigen dromen en een gemeenschappelijk doorzettingsvermogen.

Met dank aan Danny Blue and the Old Socks

Foto’s door William Van Bavel

https://emmamuziek.wordpress.com/2018/05/30/van-rups-tot-vlinder-van-jonge-muzikant-tot-wereldster/