Zwanger worden wanneer je nog op de middelbare school zit. Het overkwam Beatriz Pereira, zei was nog maar 17 jaar. Vandaag 5 jaar later vraag ik haar hoe het voelde om zo vroeg mama te zijn.

Beatriz werd jij gesteund door je ouders?

Ja, ik werd gelukkig wel gesteund door mijn ouders. Ik weet dat dat niet het geval is bij vele meisjes dus ik voelde mij op één of andere manier dankbaar dat ik zo een lieve familie heb. Ook omdat ik niet de eerst tienermoeder ben in de familie. Mijn tante was ook heel jong mama, ook op haar 18. Voor haar was het wel goed dat ik ook vrij jong mama zou zijn. Maar ik had gelukkig wel heel veel positieve reacties en de nodige steun natuurlijk en dat is altijd wel heel fijn.

Wat heb jij allemaal moeten opgeven?

Ik heb eigenlijk het gevoel dat ik niets heb moeten opgeven. Ik ging sowieso al niet vaak uit dus ik had niet het gevoel van hier gaat mijn vrijheid. Ik heb niets moeten opgeven behalve mijn slaap en mijn soort van vrijheid bijvoorbeeld dat ik vandaag mijn goesting doe en dat ik geen rekening moet houden met een kleine die thuis op mij wacht. Dus dat mis ik wel een beetje, spontaan zijn en dat gevoel van ik ga vandaag uit en ik kom de volgende dag pas terug als ik daar zin in heb. Dus dat mis ik wel een beetje. Maar op zich heb ik niet het gevoel dat ik iets heb gemist.

Herinner jij het moment nog dat je te weten kwam dat je zwanger was?

Amai nog niet. Dat herinner ik mij nog heel goed. Dat is iets dat eigenlijk nooit vergeet. Hoe oud je ook bent, hoeveel kinderen je ook krijgt, het is echt een gevoel dat je nooit zal vergeten.

Hoe was dat moment? Hoe kwam je het te weten?

Mijn bedoeling was eigenlijk een zwangerschapstest te doen om juist een zwangerschap uit te sluiten en niet te bevestigen. Dus toen ik die 2 streepjes zag dacht ik oh shit, wat nu? Ik ben nog maar 17 jaar. Binnen een maand ben ik wel 18 geworden, maar op dat moment dacht ik wat ga ik nu doen? Hoe ga ik dit aan mijn ouders vertellen, kan ik het wel aan? Dus er waren duizenden emoties tegelijkertijd. Mijn beslissing was om eerst iets te gaan eten. Ik heb chocomuffins genomen en ben beginnen eten en nadien was ik terug rustig. Mijn eerst reactie daarna was ik moet het aan mijn mama vertellen en daarna zie ik wel wat er gebeurt.

Dus zij was de eerste persoon aan wie jij het verteld hebt?

Ja zij was dus de eerste persoon aan wie ik het vertelde. De manier waarop ik het haar vertelde was heel origineel, maar ze zei van je bent nu al 18 en je bent oud en wijs genoeg dus ik veronderstel dat je weet wat je wil doen. Dus neem rustig een beslissing. Ik zal je steunen in wat je wil.

Je zegt dat je het op een hele originele manier hebt gedaan, hoe was dat precies?

In een bus vol met mensen omdat ik dacht als er iets gebeurt dan zijn er getuigen genoeg. Ja echt waar! Maar ze bleef heel kalm Ik zag haar teleurgesteld kijken want ze zei direct je hebt geen diploma, geen job, je woont niet alleen, je bent niet stabiel, ga je dat wel aankunnen? Maar ik ben tenslotte je moeder. Ik ga niet tegen je schreeuwen dat zal toch niet helpen en het zal de tijd niet terug draaien. Het enige wat ik kan doen is jou steunen in eender welke beslissing die je neemt.

Heeft de papa van Raphael de beslissing om Raphael te houden gesteund?

Nee, nu nog altijd niet. Heb ik het gevoel maar daar gaat het niet over. In het begin was het heel moeilijk. Ook omdat ik zelf niet wist wat ik wou doen. En als je dan nog iemand anders  zijn mening nog erbij moet nemen dan denk ik dat je op dat moment een beetje egoïstisch moet zijn. En denken hoe jij het voelt en hoe jij het gaat aanpakken want uiteindelijk ben jij diegene die alles moet meemaken. Al is het een zwangerschap onderbreken, al is het het kind ter adoptie geven of het kind houden. Uiteindelijk ben jij diegene die alles moet gaan beslissen. En op dat moment moest ik heel egoïstisch zijn en mijn opties overwegen. Maar uiteindelijk moet je gewoon gaan voor diegene die het meest simpel lijkt en geruststellend .

Als ik het zo hoor heb je wel getwijfeld om Raphael te laten weghalen?

Ja die beslissing was er wel ik ga ook niet hypocritisch zijn en alsof doen dat ik er nooit aan heb gedacht. Maar er is echt wel een verschil tussen denken en doen en dat was wel het verschil.

Wat heeft jou over de streep getrokken om Raphael toch te houden?

Ik kon het niet aan! Een abortus doen is niet jasje aandoen even naar buiten gaan en alsof doen dat je gaat shoppen en binnen 10 minuten ben je weer terug. Zo simpel is het echt niet. En ik was niet sterk genoeg noch mentaal noch fysiek. Dus ik dacht fuck it, ik ga hier gewoon voor! Er is geen perfect moeder maar er zijn miljoenen manieren om er één te zijn.