Het beeld van geslachte dieren, velen vinden dat maar een akelig idee, maar dat geldt niet voor Marc Trivier. De Belgische fotograaf staat bekend om zijn portretten van kunstenaars en oude mensen. Maar hij heeft ook een passie voor slachthuizen. Op zijn foto’s zien we zelfs echte dode dieren en de haken waaraan ze hebben gehangen. America Parra Smart is gids in het museum en tijdens rondleidingen heeft ze al zeer uiteenlopende reacties op het werk van Trivier gezien.

 

Kunnen de bezoekers de foto’s van de slachthuizen appreciëren?

Dat is moeilijk. Ik heb rondleidingen gegeven aan ‘moedertypes’ die nog nooit een slachthuis hadden gezien en alleen levende dieren kenden, zij vonden dat dan erg. Ik heb ook senioren gegidst die nog nooit een slachthuis maar wel de dood hadden gezien. En ik heb adolescenten rondleidingen gegeven die ook nog nooit een slachthuis van dichtbij hadden gezien, maar wel het resultaat ervan op hun bord. Zij zeggen dan ‘die dieren sterven om ons te kunnen voeden.’ Het werk van de slachthuizen wordt niet door iedereen op dezelfde manier bekeken. Soms stoort het hen en soms ook niet.

Hebben de foto’s echt een artistieke waarde?

Ja, ze hebben een zeer interessante waarde. Marc Trivier begint in 1980 met foto’s van artiesten, die ook hier in het museum hangen. De artiesten lachen niet, zitten allemaal op een stoel en ze hebben een beetje een gek gezicht. Hij maakte portretten die er normaal niet zo uitzagen in die periode. Trivier stelde het idee voor om anders naar portretten te kijken maar hij stelde ook een nieuwe manier voor om naar de dood te kijken. Als je goed kijkt naar zijn expositie, dan zie je portretten van oude mensen die bijna dood zijn,  je hebt koeien of varkens in een slachthuis die ook bijna dood zijn en je hebt bomen in de winter of aan het begin van de lente, met maar enkele bladeren, die eigenlijk ook dood zijn op dat moment. Voor hem gaat het om het moment voor de dood in zijn werken.

Is een eenzame boom op een leeg veld dan hetzelfde als een dode stier voor hem?

Ja voor hem is dat hetzelfde, het gaat hem om de tijd die verstrijkt en die leidt tot de dood.

Zijn de foto’s niet een beetje ‘choqueren om te choqueren’?

Sommige foto’s zijn zeer choquerend inderdaad, we zien soms afgehakte hoofden of ingewanden. Maar dat hangt af van persoon tot persoon. Je hebt mensen die zeer gechoqueerd zijn door deze beelden, maar die zich bijvoorbeeld niets aantrekken van kleine kinderen die een geweer vasthouden. Andere mensen zijn helemaal niet gechoqueerd door de dode koeien maar wel door naakte vrouwen. De beelden zijn zwaar en cru, maar niet iedereen ervaart dat zo.

Hoe zou het werk van Trivier eruit zien zonder de beelden van de slachthuizen?

Ik heb de vraag aan Marc Trivier gesteld waarom hij deze foto’s gemaakt heeft. En hij heeft me gezegd dat hij helemaal in het begin van zijn carrière in 1980 reacties kreeg van mensen dat zijn portretten van artiesten geen identiteit hadden. Hij maakte een beeld van Andy Warhol, maar dat was niet de Warhol die iedereen kende. ‘Ik weet het’, heeft hij me gezegd. Daarom besloot hij naar slachthuizen te gaan waar dieren gingen sterven. Dieren hebben ook geen identiteit want ze hebben geen ziel of rechten maar het gaat bij iedereen om het binnenste.

Vindt u zijn foto’s mooi?

Ja ik vind ze erg mooi, omdat het een andere manier is om over de dood te praten. Het is een beetje subtieler dan oude mensen die sterven.

 

Featured image: © weekend.levif.be

 

Geschreven door Kaat Haelen