Foto: (c) Stéphane Risack

Als leek binnen de Franse taal wandel ik met een bang hart het huisje tegemoet waar ik heb afgesproken met Aurore Simons (27). Één van de organisatrices achter het Festival des Solidarités dat inmiddels al drie zomers lang Namen op zijn kop zet. Aurore verwelkomt me hartelijk. We ploffen ons neer in de lederen sofa’s, omgeven door posters, kaarsjes en hier en daar een flesje drank. Exact hoe ik me de plek inbeeld waar een jongerenfestival wordt georganiseerd. “Jouw Frans is in elk geval véél beter dan mijn Nederlands,” grinnikt ze.

Van waar jouw passie voor muziek?

“Ik heb 15 jaar lang gedanst, waaronder in een compagnie. Daarnaast ben ik enkele jaren zangeres geweest, en maakte ik radio. Al wat met de stem te maken heeft, artistiek is en globaal gezien als cultureel wordt beschouwd, inspireert me. Ik kan me een specialist noemen op alle domeinen. Binnen mijn vak vind ik dat essentieel. Maar als ik echt een top drie moet kiezen? Geef mij dan maar muziek, cinema en dans.”

Heb je dan ook iets in die richting gestudeerd?

“Nee, helemaal niet. Ik ben begonnen aan de universiteit en de hogeschool. Ik ondervond al snel dat puur theoretische opleidingen niet voor mij zijn weggelegd. Ik heb toen een radio-vorming gevolgd, en ben bij Vivacité mee gaan schrijven aan het ochtendprogramma. Vervolgens ben ik me gaan toespitsen op de psychologie van jongeren en koppels. Daardoor ontdekte ik dat communicatie echt mijn ding is. Om een lang verhaal kort te maken, kwam ik zo terecht bij de organisatie van dit festival, via een stage.”

Wat vind je het leukste aan je job?

“Ik houd over de volledige lijn van mijn job. Het bestaat uit heel veel kleine, verschillende taken die in één post samenkomen. Dat heb ik nodig om gestimuleerd te blijven. Ik moet zowel schrijven, als de budgetten regelen, plannen, communiceren, strategieën bedenken, radiospots en grafieken maken,… Het is echt een 360 graden job.”

Wat is solidariteit voor jou?

“Binnen onze organisatie zien we solidariteit als eerlijk handelen. Het luisteren naar elkaar en elkaar dan ook verstaan. De capaciteit benutten om samen iets te bereiken. Het hoogtepunt van solidariteit is voor mij persoonlijk het kunnen samenleven binnen een diverse gemeenschap. Het is niet zo dat je ieders idee of visie moet delen, maar je moet vooral kunnen tolereren wie de ander is. Coherent kunnen zijn met elkaar.”

Naar welke artiest uit de line-up kijk je het meest uit?

“Vorig jaar ontdekte ik Clara Luciani, waar ik inmiddels een grote fan van ben. Het is een vrouw die me zowel fysiek als muzikaal inspireert. Ze doet de klassieke Franse chansons herleven tot iets moderns. Ze maakt me aan het zingen, en dat terwijl ik aan de basis niet bepaald fan ben van de klassieke Franse nummers.”

“Ik ben ook benieuwd naar Aya Nakamura en wat voor publiek ze naar de mainstage zal trekken. Het is een uitdagende vrouwelijke artieste, wiens nummers vreselijk efficient zijn: ze maken iedereen aan het dansen. Ze vindt zelfs letterlijk woorden uit. Het is een sexy gekleurde artieste die de Amerikaanse vibes naar hier brengt, en dat is ongezien.”

Hoewel ik eerder verwachtte ploeterend in het zweet terug richting ons jeugdhostel te keren na een half uurtje Franse conversatie, voelde ik me geïnspireerd en genoodzaakt om de ticketverkoop van le Festival des Solidarités eens te bezoeken.