Een aantal tweedejaarsstudenten werkten voor een crossmediaal project samen met het museum De Reede. In De Reede staan Félicien Rops, Francisco Goya en Edvard Munch tentoongesteld. 19de-eeuwse kunst dus, die wij in een hedendaags jasje staken. Ik ging in gesprek met cartoonist Karl Meersman, een grote fan van Rops.

Pornocrates door Karl Meersman

 

Karl Meersman, van straat geplukt door de redactie van Trends op zijn 22 jaar. Nu op zijn 56 is hij als cartoonist een bekende naam in de Vlaamse mediawereld. Ook hij is een grote fan van Félicien Rops. “Rops is vandaag de dag nog steeds actueel!

Ook als jongeman herkende Meersman zich in Rops. “Ik schreef heel veel en maakte tekeningen om dingen van me af te zetten en om commentaar te geven. Rops deed dat ook. Daarom dat ik me altijd héél erg verwant met hem heb gevoeld.”

“Als cartoonist, als kunstenaar zijn we observators van wat er allemaal gebeurt. Ik als cartoonist probeer afstand te nemen van waarover ik teken. Rops had dat ook. Na een tijd moest hij ook weg uit Parijs en zich terugtrekken. Rops kwam wel in die bordelen, maar heeft zich nooit aan de vrouwen vergrepen. Wij staan aan de rand van die maatschappij. We mogen niet deelnemen.”

Karikaturen

“Wij willen geen karikaturen worden. Als ik mensen zie als Donald Trump, Bart De Wever, Erdogan,… dat zijn allemaal karikaturen van zichzelf en dat is wat wij niet willen worden. Eigenlijk is een cartoonist, en daar reken ik Rops ook bij, het tegenovergestelde van een politicus.”

Pornocrates van Rops

Ook over sociale media heeft Meersman een duidelijke mening: “Sociale media zijn voor mij totaal oninteressant. Mensen roepen er alleen maar tegen elkaar. Het debat is totaal weg. Het is allemaal eenrichtingsverkeer. Mensen luisteren niet meer naar elkaar. Rops had daar toen geen last van natuurlijk, maar ik denk dat hij zich al die ‘bagger’ op sociale media gewoon niet zou aantrekken.”

Charlie Hebdo

“We kunnen die lijn ook doortrekken naar onze huidige maatschappij. Sociale media is een kenmerk van hoe we vandaag de dag met elkaar omgaan. Iedereen heeft lange tenen. Als cartoonist let je daar onbewust toch op, denk ik. Wat Charlie Hebdo bij ons, cartoonisten, heeft teweeggebracht mag je niet onderschatten. Ik ben niet zo satanisch als Rops. Rops zou ook in deze tijden geen compromissen sluiten. Ik ben meer de man van milde spot. Ik vind de cartoons van Charlie Hebdo veel te hard, maar zoiets moet in een democratie wel kunnen bestaan.”

“Ik denk soms echt wel twee à drie keer na voor ik een tekening breng. Toch, als ik spot over een vrouw, ben ik even hard als voor een man. In mijn ogen staat de vrouw nu op gelijke voet met de man. Mijn vrouwbeeld is wel anders dan dat van Rops. Je moet dat natuurlijk wel in de geest van die tijd bekijken. Rops klaagde op die manier wel de positie van de vrouw in de maatschappij aan en dreef de spot met de man. Zoals Rops ooit zei: “De vrouw is in de ban van de duivel en de man in de ban van de vrouw”. Dat zie je perfect in de pornocrates van Rops”

door Arno De Meulder