Volgens Pascal Chabot is burn-out niet enkel een individueel probleem, maar nog meer een maatschappelijke kwestie. Hij wijst naar de HR-afdelingen die hun steentje meer moeten bijdragen en op zoek gaan naar een nieuwe manier om deze ziekte aan te pakken.  Tijdens een conferentie georganiseerd door de vzw Werk In Transitie gaf hij een lezing en stelde ik hem enkele vragen.

 

Chabot schreef in 2013 het boek Global burn-out en L’âge des transitions in 2015. In deze boeken kaart hij de problemen aan waar ons maatschappelijk systeem mee kampt. “De burn-out is gekoppeld aan het vraagstuk van de vooruitgang, de technologie en de verlangens die ons experimenteel tijdperk karakteriseren. De slachtoffers van een burn-out zijn immers vaak fanatieke aanhangers van de hedendaagse levensstijl. Precies door hun hard labeur (met een werkweek van meer dan 40 uur) blijft het hele systeem behouden. En toch zijn het net deze personen die breken. De symptomen van vermoeidheid, angst, onbeheersbare stress, depersonalisatie en gevoelens van incompetentie, portretteren mensen die, zonder te ontvangen wat ze nodig hadden, te veel hebben gegeven. Ze worden vaak vergeten, zonder de keuze te hebben om het anders aan te pakken.”

Chabot stelt dat het onmogelijk is om een burn-out weg te denken uit onze hedendaagse maatschappij. “Geconfronteerd met de eisen van de postmoderne maatschappij, is het mogelijk om te vragen hoe je een nieuw evenwicht kan creëren. Hoe kan je het duistere mechanisme van een burn-out transformeren in een toneel van een metamorfose? Hoe kan je ervoor zorgen dat er uit haar ervaring iets geboren wordt dat minder trouw is aan het systeem, maar meer in harmonie is met zijn innerlijke landschappen?”

En die vraag stelt hij voornamelijk aan HR. Volgens Chabot schiet HR vaak te kort, en kan het probleem mits aanpassingen beperkt worden. “Als men iets kan verwachten van de organisatie, is het dat ze niet meedoet aan ontkenning of, erger nog, individuele beschuldiging. De werkgever moet de klacht horen én vervolgens herformuleren, zodat ze hoorbaar is in de hoogste regionen. Bovendien moet de werkgever de boodschap overbrengen dat de burn-out geen klacht is van luiaards. Het zijn immers de meest ijverigen, degenen die hun rol ter harte nemen, die zeer overstuur raken door de tegenstellingen die ze ondervinden, en zullen breken. De lakse werknemer stelt zich dat soort vragen echter niet. Hij wordt niet gehinderd door de tegenstrijdigheden die hij ontmoet. HR heeft de missie om te doen aanvaarden dat het lijden niet door niets wordt gegenereerd. HR moet mee aan de bak om enkele systematische veranderingen op te leggen. “

“We vinden in de organisatie een enorm verlangen, door elk van de verschillende modi uitgedrukt, om erkend te worden. De erkenning veronderstelt dat we datgene waarnemen wat onvervangbaar is in de mens. Luisteren is cruciaal, maar gebeurt vaak niet in de organisatie. De psychoanalyticus Christophe Dejours heeft een sterke formule om de impact van de erkenning uit te drukken. Hij stelt dat erkenning het lijden kan omzetten in plezier. De beroepen bevatten dat lijden, maar dat mag niet het laatste woord hebben. Ze moeten worden getransformeerd. Erkenning geeft betekenis aan de moeilijkheid door te stellen dat de inspanningen niet tevergeefs waren en geleid hebben tot iets beters.”

Door: Deborah Seymus

 

Met bronvermelding aan http://www.hrsquare.be/nl/nieuws/pascal-chabot-een-burn-out-is-geen-klacht-van-luiaards