– Ne sais-tu pas la leçon “la haine attire la haine” ?

– J’ai appris mes leçons dans la rue.

1993. Mokomé M’bowolé wordt doodgeschoten door een politieagent tijdens een verhoor in Parijs. Het was volgens de politieagent niet zijn bedoeling geweest om effectief een kogel door het hoofd van Mokométe knallen, hij wou de 17-jarige jongen slechts intimideren met zijn pistool. Hij had namelijk een pakje sigaretten gestolen in een nachtwinkel. De agent komt ervan af met een milde straf en de getuigen gaan vrijuit. Hun excuus? Dat soort intimidatie zie ze elke dag. Wisten zij veel dat het deze keer wél eens slecht zou aflopen.

Ook al mag dit als het perfecte plot klinken voor een spannende actiefilm, is dit helaas de harde realiteit. Niet alleen in het 18earrondissement van Parijs, maar overal ter wereld. MokoméM’bowoléwerd wel degelijk vermoord tijdens een verhoor. Hij was niet het eerste slachtoffer van politiegeweld, en al helemaal niet het laatste. Voor de regisseur Mathieu Kassovitz was dit het inspirerende vertrekpunt dat een geniale film opleverde. 24 jaar later is La Haine helaas nog steeds een verfilming van de realiteit. 

Tijdens La Haine neemt Kassovitz ons 24 uur lang mee in het leven van Saïd, Vincent en Hubert. Voor ons 24 uur met waarschijnlijk net iets te veel prikkels en overmatig geweld. Voor hen een dag als geen ander. De film start met beelden uit het nieuws die tonen hoe agressief zowel agenten als betogers te keer gaan tijdens een opstand in Parijs. De mensen komen op straat omdat een Arabische jongen, Abdel, in het ziekenhuis ligt nadat hij zwaar is toegetakeld tijdens een verhoor. Hij ligt nu in het ziekenhuis in kritieke toestand. Als Abdel sterft, neemt Vincent wraak door een agent dood te schieten. 

De film laat als geen ander zien hoe het eraan toe gaat achter de schermen van het chique Parijs. De mensen die in de banlieue wonen worden bekeken als minderwaardig en de bescherming die ze van de politie krijgen is verwaarloosbaar. Armoede en criminaliteit gaan hand in hand met alle gevolgen van dien. Wanneer een agent de drie jongens probeert duidelijk te maken dat de politie hen slechts wil beschremen, na een zoveelste berisping, antwoordt Hubert ‘En wie beschermt ons tegen jullie?’

Aan het begin van de film is het moeilijk te begrijpen vanwaar de overmatige agressie komt die de jongens van de wijk door hun lijf hebben gieren. Politiegeweld is vaak een ver-van-ons-bed-show. Wanneer halverwege de film wordt getoond hoe het er nu écht aan toegaat tijdens zo’n verhoor dringt het besef dat dit de realiteit is hard binnen. La Haine is voorzien van heel goede beelden, alles in zwart-wit. De jongens die in trainingspak door de straten dwalen, nooit zonder joint. En de hiphop uit de late jaren ’90 bekrachtigt deze beelden alleen maar. Al is de boodschap die er achter La Haine schuilt het allersterkste. 

Toen La Haine in 1995 uitkwam was Kassovitz er in geslaagd om het publiek te choqueren. Het was confronterend om te zien hoe het er aan toe ging, soms zelf beschamend. 24 jaar later mogen we qua filmtechnieken wel zijn geëvolueerd, de boodschap is nog steeds even sterk. Slachtoffers van politiegeweld zijn er nog steeds. De relatie tussen de agent en de persoon die hij arresteert is nog te vaak gebaseerd op intimatie en discriminatie. Nog te vaak is de manier waarop we elkaar benaderen verkeerd, te agressief en te haatdragend. La Haine attire La Haine. 

Ook al is La Haine geen recente film, verliest hij niet aan populariteit. De Studio is zich heel bewust van deze keuze. In de jaren ’90 vochten de mensen om fascistische verschijnselen weg te werken uit onze maatschappij. Iedereen gelijk, ongeacht afkomst of functie. Vandaag zien we deze sporen heel duidelijk wederkeren. Alsof de geschiedenis zich herhaalt. Alsof de boodschap van La Haine 24 jaar later nog nét iets sterker is als toen.