In hoeverre verschilt onze cultuur met de Latijns-Amerikaanse? Laura Vergas is Colombiaans en sinds 2014 in België. Ze volgde namelijk de liefde van haar leven richting Antwerpen. Vandaag is haar liefde voor Antwerpen haast even groot.

Waar moest je het meest aan wennen toen je in Antwerpen kwam wonen?

Jullie zijn heel individueel. In Latijns-Amerika groeien wij op met tantes, oma’s, opa’s. Onze huizen zijn altijd vol. Veel geluid en ook veel familie van andere mensen. Toen ik hier mijn kind kreeg, vond ik het heel eenzaam. De familie van mijn man wilt geen contact hebben met mijn kind. Het concept van een familie hier is gewoon mijn man, mijn kind en ik. Nu zijn mijn nichten op bezoek, maar meestal zijn het gewoon wij drie. En in het begin vond ik het heel moeilijk om me aan te passen aan deze soort maatschappij. 

Dus je voelde je soms wel eenzaam?

Ja, maar nu niet meer. Je leert om je vrienden je familie te maken, op een Latijns-Amerikaanse manier. Mijn vrienden nu zijn de tantes van mijn kind. Maar ja, dat vond ik toch moeilijk. Al heeft dat voor- en nadelen. Jullie zijn onafhankelijke mensen. In Colombia hebben wij het gewicht van de familie altijd, je familie heeft altijd een mening. Dus ja, soms was ik wel eenzaam. Maar ik kan niet zeggen dat ik nu nog eenzaam ben. Nu voel ik me goed, want ik heb een mooie supportgroup gevonden. Ik heb heel veel geluk gehad.

Wat zijn andere grote verschillen tussen Antwerpen en Colombia?

Er is niet één groot verschil. A culture is made of very little things. Heel kleine dingen maken wie de Belgen zijn, en hele kleine details maken wie de Colombianen zijn. Belgen eten ontbijt op een andere manier, Belgen zeggen ‘hallo’ op een andere manier. De kleine details ontdek je elke dag, zowel goede als slechte. En eigenlijk zijn er geen slechte verschillen, ze zijn gewoon anders. 

Waarom is Antwerpen een betere woonplaats voor jou?

In Antwerpen zijn de deuren geopend voor mij. Hier ben ik wie ik wil zijn. Colombia gaat altijd mijn thuis zijn, en zal altijd een stuk van mijn identiteit en mijn verleden zijn. Maar hier ben ik wie ik besloten heb dat ik wil zijn. Als ik blauw haar wil hebben, als ik dik wil zijn, als ik iets wil dragen, als ik iets wil zeggen. Ik hier een plek om mezelf her uit te vinden. Daarnaast, de school van mijn kind. Er zijn hier geen sociale klassen, iedereen is hier hetzelfde. En ik wou dat mijn kind op een school zat met 20 verschillende nationaliteiten. Antwerpen divers, en dat is het hart van Antwerpen. Mensen denken soms dat dat een zwakte is, maar dat is net een kracht. Ik vind het geweldig, dat mijn kind zal opgroeien tussen zoveel diversiteit. En ook ik krijg hier zo veel oppurtiniteiten. Het is ook gewoon een prachtige stad.

Heb je wel eens spijt dat je naar hier bent gekomen?

Nee, nooit. Ik heb spijt dat van de manier waarop ik bepaalde dingen heb gedaan. Maar je hebt gedaan wat je dacht dat het beste is. Ik heb wel spijt dat ik al zo vroeg een kind had, ik had graag nog een beetje gewacht, dat soort dingen. Maar spijt dat ik naar hier ben gekomen? Nee, dat niet.

Ben je trots op het leven dat je hier hebt opgebouwd?

Ja, enorm.

Wat kan Colombia leren van Antwerpen?

Dat is een mooie vraag. Hoe kan ik daar het best op antwoorden zonder te huilen? Colombia moet leren van Antwerpen. Maar Antwerpen moet ook leren van Colombia. We moeten meer beroep moeten doen op onze familie, dat het onze veilige thuishaven is. En we moeten de diversiteit, onze identiteit, meer omarmen. En we moeten er trots op zijn.

Beluister hier het volledige interview met Laura

Human Interest Interview van Marie De Saedeleer, 2 Journalistiek B