Het is al 4 jaar geleden toen ik naar Belgie kwam. Er is al veel gebeurd ondertussen. Wat talen er bij geleerd, goede mensen leren kenen, opgegroeid met wat de lectoren ons aanleerden maar het aller beste, ik ben bijna een journalist. Het is daarom dat ik vandaag de baton geeft aan de volgende studenten, omdat ik voor deze site niet meer als student zal schrijven. Na mijn stage studeer ik af.

Wanneer iemand aan mij vroeg waarom ik perse journalist wou worden, antwoordde ik “omdat er niet genoeg zijn die de waarheid willen of mogen vertellen”. Journalistiek is altijd mijn droom geweest, dat moet ik toegeven. De echte betekenis van het journalist zijn kende ik echter pas dit jaar. Het gaat niet enkel meer om de waarheid en feiten door te geven maar om mensen te doen meeleven en -leren. Want al die mensen uit de verhalen die je tegenkomt in een krant of een tv-uitzending, zouden wij kunnen zijn en dat beseffen we niet.

Ik kwam van een heel problematische land. Politiek kon ik uitleggen toen ik 10 jaar oud was en gewelddadige protesten met traangas heb ik beleefd van toen ik een kind was tot mijn achtiende verjaardag.
Venezuela verschijnt toch niet zoveel in de Belgische media, ook niet in veel andere. Toen ik mijn rijbewis wou wisselen, moest de vrouw van het gemeentehuis Venezuela op Wikipedia zoeken.  Toen begreep ik dat ,ook al worden er duizenden vermoord in Afrika, Syrië of Venezuela, als er geen link was met het land waarvan het medium kwam was dat niet belangrijk. Maar was dat niet interessanter dan waarom mensen een kleedje soms geel of soms blauw zien?

De krant, mijn favoriete medium, is minder en minder populair geworden en de leerkrachten verkondigen dat de journalistiek een zeer moeilijk milieu was om job te vinden. Dan kwam het cijfer dat enkel 3 van de afgestudeerde journalisten het beroep nog beoefenden. Terwijl er zoveel verhalen nog te vertellen waren, elke dag opnieuw.

Toch leerde ik ook dat de journalisten en de media een grote invloed hebben en met zo’n grote verantwoordelijkheid kunt je niet spelen. Voorbeelden daarvan zijn de correspondenten in het Midden-Oost, fake news op Facebook en het publiceren van e-mails tijdens presidentsverkiezingen.

Wist je dat er nog geen stroom is in deelstaten van Puerto Rico? Weet je het aantal doden in Myanmar of Syrië? Was jij op de hoogte dat er 1 kind sterft van ondervoeding per dag in Venezuela? Of dat er in Florida nog een jongen voor zijn leven vecht in het ziekenhuis omdat hij zijn collega’s beschermde bij de schoolshooting? Misschien niet, tenzij dat je zoals mij ongeveer 20 apps van nieuwssites en publicaties op je GSM hebt staan die de toestemming hebben om notificaties te sturen. Anders moet je iemand kennen die in die regio woont om iets daarvan te weten.

Toen veranderde mijn uitleg. Ik ben geen journalist niet alleen omdat ik het ware verhaal wil vertellen van wat er aan de hand is in de wereld maar om de mensen die verhaal te laten meeleven en empathie op te wekken. Ik wil die verhalen vertellen die je niet te horen kreeg, van landen die je misschien niet zelf wist waar ze leggen. Ik wil de waarheid vertellen omdat in mijn land en in veel anderen het niet meer kan door de censuur. Ik wil luisteren naar wie niet altijd ten woord wordt gevraagd. Ik denk dat de journalistiek van de toekomst zich niet enkel moet focussen op objectieve feiten en meer clicks of shares maar in verhalen die bewijzen dat er goed onderzoek aan te pas is gekomen. Journalistiek dat een echte verhaal vertelt, ervaringen van echte mensen zoals u en ik, verhalen die ons zouden kunnen overkomen.

Ik ben zo blij dat ik deze opleiding aan deze hogeschool kon volgen waar ik niet enkel de tools heb gekregen waarmee ik een verdere journalistieke carrière kan opbouwen maar ook omdat ik de kans heb gekregen om bij te leren, om kritisch te zijn en om mijn motieven te versterken. Ik beloof, ook als de cijfers niet veranderen, dat ik een van die 3 ga zijn die journalistiek verder doen met in mijn gedachten alles wat ik hier, in mijn Alma Mater, heb geleerd. Ik studeer af als journalist, maar toch anders dan gedacht.

Bedankt aan alle lectoren om jullie kennis met ons te delen, met een speciale thanks voor Frederik Marain voor ons , Onliners te begeleiden en ons een eigen platform te helpen bouwen. Bedankt aan jullie natuurlijk voor luisteraars, kijkers en lezers te zijn voor ons.

In het kort bedankt aan iedereen die een deel nam aan deze opwindende tocht.

Muchas gracias, un placer en tot nog eens!