‘Ik wist al sinds mijn 12 jaar dat ik homoseksueel was. Ik voelde me toen helemaal nog niet klaar om het aan mijn vrienden en familie te vertellen. Ik zat net op de middelbare school en was erg bang om gepest te worden. Het op dat moment vertellen zouden mijn kansen enorm verhoogd hebben om ermee gepest te worden dacht ik.’

‘3 jaar later, toen ik 15 was, had ik het nog steeds aan niemand verteld. Het vrat aan me, ik werd er diep ongelukkig van. Ik had de moed niet om het te vertellen. Op een gegeven moment hoorde ik dat een jongen van onze school uit de kast gekomen was. Dat had iets bij me losgemaakt. 2 dagen later had ik het ook aan mijn ouders verteld.’

‘Toen ik het aan mijn ouders vertelde pakte ze mij vast en zeiden ze; ‘zolang jij maar gelukkig bent.’ Dat was een grote druk die opeens van mijn schouders viel. Ik kon op dat moment mijn tranen niet meer bedwingen, het leek wel of het verdriet van de afgelopen 3 jaar er opeens allemaal uitkwam.’

‘Ondanks de onverwacht positieve reactie van mijn ouders durfde ik het nog steeds niet op school vertellen. Ik was bang om mijn vrienden te verliezen. Ook had ik immens veel schrik om hun reactie te zien, ik denk dat ik het hen ook gewoon niet rechtstreeks durfde te vertellen. Ik wist ook helemaal niet op welke manier dat ik het moest vertellen. Ik kon toch niet gewoon naar voor in de klas gaan en het vertellen?’

‘Toen het schooljaar voorbij was en ik dus voor 2 maanden niet meer naar school moest had ik opeens de ingeving gekregen om het gewoonweg op de sociale media te plaatsen. Dan wist opeens iedereen het en kon ik gewoon mezelf zijn. Achteraf bekeken was dat niet de beste methode om uit de kast te komen maar ik was toen nog heel jong en ik had echt het gevoel dat ik dat geheim echt kwijt moest.’

‘Nadat ik het op facebook had gezet kreeg ik bijzonder veel reactie, allemaal positief eigenlijk. De meeste mensen waren blij dat ik uit de kast was gekomen en voor de volle 100% mezelf kon zijn. Wel merkte ik op dat sommige mensen afstandelijker begonnen te doen en minder met mij optrokken. Het was niet dat ze me buitensloten, ze deden gewoon afstandelijker. Het voelde alsof mijn vrienden waren veranderd in kennissen. Dat deed me wel pijn.’

‘Het contact met mijn toenmalige vrienden verwaterde. Ik had na het uit de kast komen nooit haat ervaren maar ik heb wel heel wat vrienden verloren. Maar dat is misschien wel gewoon het leven, mensen komen en gaan. Wel heb ik na het uit de kast komen heel wat vriendinnen gemaakt waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds een hele goeie band mee heb.’

‘Op dit moment ben ik gelukkig en tevreden met wie ik ben. Ik zit nu momenteel in mijn eerste relatie die al bijna een jaar oud is. Als ik met mijn vriend hand in hand loop over straat wordt er soms wel eens raar gekeken maar dat interesseert me niet zo veel, ik ben wie ik ben. Een nare opmerking heb ik tot nu toe nog niet gekregen.’ ‘Ik denk dat we in onze maatschappij al een heel stuk verder zijn gekomen dan vroeger maar dat we er nog lang niet zijn op het gebied van het aanvaarden van LGBTQ+. In mijn ideale wereld wordt iedereen geaccepteerd hoe hij of zij is en is LGBTQ+ zijn iets waar de mensen niet meer van opkijken.’