Ik heb na acht maanden studeren een schuld van €6950,75. Mijn verwachte studieschuld is rond de €45.000. Ik zal tot mijn 60ste bezig zijn met terugbetalen.

Ik leen elke maand van Dienst Uitvoerend Onderwijs: de Nederlandse instantie die studieleningen regelt. Ik noem hem Ome Duo.

Elke maand is het weer een feestje als Ome Duo is langs geweest. Mijn favoriete suikeroom zorgt altijd voor een glimlach op mijn gezicht: voor even zijn de geldzorgen weg. Ik kan weer lekker eten kopen en mijn zorgverzekering betalen.

Veel van mijn Belgische studiegenoten vragen mij hoe het is om zo’n enorme schuld op te bouwen. Ik krijg veel vragen. Kunnen je ouders het niet betalen? Hoe ga je dat bedrag ooit afbetalen? Ben je niet constant gestrest? Vind je het niet eng om zoveel schuld te hebben? Is er écht geen andere manier?

Ik denk dat de meeste van deze vragen voor zich spreken. Ik heb al lang geleden vrede gesloten met mijn studieschuld. Ik heb het niet in de hand. Wat ik wel in de hand heb, is hoe ik ermee omga.

Dus nee, ik ben niet gestrest of in paniek. Ik ben juist ontzettend dankbaar. Want zonder deze lening zou ik niet in Antwerpen wonen en niet studeren.

Ik besef me heel goed dat het een enorm privilege is: studeren met een studieschuld van maar €45.000. Hoe geweldig fijn is het dat ik naar school kan, met als enige zorg het vooruitzicht dat ik tot aan mijn pensioen €106 per maand moet betalen. Velen zijn niet in zo’n bevoorrechtte positie.

Daarom ben ik elke dag dankbaar dat Nederland mij kan laten studeren. Dankbaar dat Duo elke maand €900 op mijn rekening stort. En dankbaar dat ik jarenlang de tijd heb om mijn suikeroom terug te betalen.  

Godzijdank voor Ome Duo dus.