De tweedejaarsstudenten journalistiek bezochten de oude mijnsite Le Grand Hornu op hun studiereis naar Wallonië. Het weer zat misschien tegen, maar gelukkig kon de gids hun aandacht goed bijhouden. Zodra de rondleiding voorbij was doken de studenten echter de cafetaria in. Het museum lieten ze links liggen. Wat hebben ze ervan opgestoken?

‘Onze gids gaf echt goed uitleg. Ze gebruikte soms zelfs Nederlandse woorden, echt super schattig, en dat in de gietende regen. Het zou wel veel leuker zijn geweest als het goed weer was natuurlijk’, zegt Caro Schaerlaeken. De studenten kregen de historie van Le Grand Hornu volledig in het Frans. Niet voor iedereen even gemakkelijk, maar mevrouw Sterk stond er op. Voor sommigen was de combinatie van het slechte weer en het Frans nefast en ze verloren als snel hun interesse.

Le Grand Hornu-twee docenten

Mevrouw Sterk en meneer Van Doninck bespreken de informatie die ze van de gids hebben gekregen in Le Grand Hornu.

Het is echter belangrijk voor toekomstige journalisten dat ze het historisch erfgoed van België kennen. De gids eiste dan ook de volle aandacht van de studenten. Ze was een ervaren rot en kon zo toch eenieders interesse wekken. ‘Ik vond het aangrijpend toen ze vertelde dat er heel veel paarden in de mijn zaten die nooit het daglicht zagen. Dat vond ik echt heftig’, herinnert Sara Claessens.

De oude mijnsite was vooruitstrevend voor zijn tijd. Aan de hand van foto’s legde de gids uit hoe Henri De Gorge zijn visie uitbouwde tot een welvarende mijnstad in de Borinageregio in Henegouwen. De mijnwerkers hadden hun eigen huis, mogelijkheden voor vrijetijdsbesteding, toegang tot gezondheidszorg en hun kinderen konden tot hun twaalf jaar naar school. Uitzonderlijk in 1820. ‘De huisjes zien er heel modern uit voor hun tijd, maar ze zijn wel klein. Het ligt wel heel dicht bij de mijnen’, volgens Sara.

gids van Le Grand Hornu

De gids verteld de historie van Le Grand Hornu in het Frans aan de leerlingen.

Op het einde van de rondleiding konden de studenten nog een paar vragen stellen waar de gids gretig op antwoordde. De gids houdt duidelijk van haar job. ‘Ik ben langs de ene kant gids van een prachtige historische locatie en langs de andere kant ben ik een soort animator voor jongeren en breng ik hen iets bij.’

filmende student

Emma koch filmt voor het vak televisie in Le Grand Hornu

Hoe mooi de historische gebouwen ook waren, zodra de rondleiding gedaan was, doken de studenten de cafetaria in. Als hongerige beesten wachtten ze op hun pasta of hun broodje. ‘Super lekker, maar veel te weinig en ik moest zó lang wachten’, klaagt Jarne Rediers. Voor het museum hadden ze geen oog. Enkel de docenten bezochten het MAC, Musée des Arts Contemporains, waar prachtige levensgrote houtskooltekeningen van kunstenaar Adel Abdessemed hingen. Er stond ook een vreemde installatie met opgezette dieren. Dat zou de studenten hun eetlust wel hebben verpest.

Installatie van kunstenaar Adel Abdessemed

Installatie van kunstenaar Adel Abdessemed in het MAC.

Houtskooltekeningen kunstenaar Adel Abdessemed

Houtskooltekeningen van kunstenaar Adel Abdessemed in het MAC

Het weer was voor vele een bummer op de dag, maar ze waren positief over het museum. ‘Het is eens is iets anders dan een gewoon museum’, zegt Kelly Theunis. Het enthousiasme van de gids zit er ook voor een groot stuk tussen. ‘Dat vind je niet zo makkelijk: een gids die én goed vertelt én die feeling heeft met geschiedenis’, merkt Lenita Barros op.

Le Grand Hornu

Leerlingen lopen in de regen over het binnenplein van Le Grand Hornu.

Fotograaf-student Arno De Meulder

Arno De Meulder neemt foto’s voor geschreven media in Le Grand Hornu