Salaheddine Bensaleh is al sinds zijn jeugd bezig met Taekwondo. De 21-jarige Antwerpenaar is er in geslaagd om van zijn droom zijn werk te maken. Hij heeft aan verschillende grote toernooien deelgenomen, waaronder de Grand Prix in Turkije afgelopen zomer. Hij beleeft nog steeds veel plezier aan de sport, ondanks enkele tegenslagen.

Je bent nu 3 jaar professioneel taekwondoka, wat zijn vooralsnog de grootste hoogtepunten en tegenslagen in je carrière?

Mijn hoogtepunt was zonder twijfel de gouden medaille dat ik haalde op de Grand Prix in Belek afgelopen zomer. Eindelijk werden mijn inspanningen en opofferingen terugbetaald. Mijn grootste tegenslag was de niet-selectie voor de Olympische Spelen in 2016. Tot dan streefde ik heel mijn carrière naar de deelname aan de Spelen. Ik heb dag en nacht gewerkt voor een selectie, maar uiteindelijk was mijn collega en goede vriend Jaouad Achab de betere volgens de bondscoach. Ik geloof dat God een plan voor mij heeft uitgestippeld. Ik blijf geduldig.

Denk je soms ook niet dat de niet-selectie aan jezelf ligt?

Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Ikzelf was er namelijk van overtuigd dat ik alles heb gegeven. Mijn vriendengroep kan dit zonder twijfel ook bevestigen; heel vaak heb ik afspraakjes met hen moeten afzeggen, zodat ik verder kon werken aan mijn fysiek of zodat ik vroeg in mijn bed kon kruipen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik absoluut mijn uiterste best heb gedaan.

Wat zijn de zaken waarin jij jezelf kan ontwikkelen en verbeteren?

Er zijn zoveel zaken waarin ik mezelf kan verbeteren. Vooral op mentaal vlak. Ik had het namelijk heel zwaar. Na mijn niet-selectie raakte ik ook nog eens regelmatig geblesseerd. Deze blessures remden mezelf in mijn ontwikkeling en dat zorgde er mede voor dat ik minder ambitieus werd. Gelukkig heb ik, mede dankzij mijn ouders, de draad weer kunnen oppikken. Vooral op mentaal vlak moet ik dus mijn kop niet te vaak laten hangen, dan komt de rest vanzelf.

Je was al heel vroeg in je carrière succesvol met een gouden medaille op het EK onder 20. Heeft dat je niet een beetje een verzadigd gevoel gegeven?

Nee absoluut niet. Het heeft me alleen maar hongerig gemaakt. Ik wilde meer dan enkel goud op het EK. Ik zie nu ook dat ik grote stappen voorwaarts maak. Afgelopen zomer heb ik deelgenomen aan twee grote Grand Prix toernooien. Ik wist een gouden en bronze medaille te halen. Daarnaast zie ik ook bijna heel de wereld dankzij mijn sport. Ik kom in Dubai, Qatar, de VS, Mexico en nog meer exotische landen. Ik weet dus zeer zeker dat wat ik doe, helemaal niet vanzelfsprekend is.

Wat zijn je ambities op korte en lange termijn? Denk je dat ze haalbaar zijn?

Mijn doel is om de beste te worden en alles te winnen wat er te winnen valt. Of dat haalbaar is, laat ik in het midden. Het is aan mij om alles te geven, zowel op als naast de mat. Op korte termijn wil ik sowieso naar de Olympische Spelen in 2018. Ik denk echt dat mijn wereld zal gaan instorten, mocht ik daarvoor ook niet geselecteerd worden. Zover zal ik het natuurlijk niet laten komen.

Tijdens je carrière kom je ook verschillende wegen en obstakels tegen. Welke richting heb je bewust niet ingeslagen?

Ik kom uit een milieu waarin er veel jongeren en jeugdvrienden die niet dezelfde filosofie als ik hebben: hard work pays off. Hun heb ik dan ook bewust ontweken. Mijn doel was namelijk simpel: professionele taekwondoka worden. Mensen die mij in de weg zouden zitten of die mij het slechte pad zouden doen bewandelen, heb ik daarvoor niet nodig. De goede opvoeding van mijn ouders hebben er zeker voor gezorgd dat ik al snel kon inzien wie te vertrouwen is en wie niet.