Door Joran Simoens

We benijden onze huisdieren vaak voor hun zorgeloze leven, maar echt in hun huid kruipen zien we doorgaans toch niet zitten. Doorgaans, omdat er ook een groep bestaat die toch die extra mile gaat om de droom niet langer van de realiteit af te scheiden. ‘Furries’ zijn de mensen die kosten noch moeite sparen en verkleed als hun dierenpersonage de wereld in trekken. Voor hen een bevrijding, voor anderen een belachelijk gedoe, en in het algemeen een fenomeen dat steeds meer stof doet opwaaien.

“Als je een dier was, welke zou je dan willen zijn?” Misschien is die vraag ooit wel aan u voorgelegd en hebt u al dan niet een antwoord gegeven waar u volledig achterstond. Daar blijft het bij de meesten dan ook bij, maar anderen gaan verder. Veel verder. Furries ontwikkelen een dierenpersonage dat ze als een alter ego behandelen en waarbij ze een passend kostuum maken of kopen om allerlei activiteiten te doen, zoals wandelen of barbecueën.

Op zich niks abnormaals, buiten het feit dat de kosten ervan vaak tussen de 2000 en 3000 euro oplopen. Het lijken astronomische bedragen voor een dierenpak, ook al gaan er vaak even grote geldsommen naar andere kostuums in de cosplay-wereld. Toch worden furries door buitenstaanders veelal met vreemde ogen bekeken als een groepje verschoppelingen die hun heil zoeken in het escapisme van de dierenwereld. Hoe gek moet je niet zijn om je plezier daaruit te halen?

Toevluchtsoord

Niet heel gek, zo blijkt. Integendeel: het zou zelfs gezond zijn volgens de Canadese psycholoog Courtney Plante. Samen met drie anderen richtte hij de site www.furscience.com op om met wetenschappelijke informatie de vooroordelen over furries te bestrijden. Het stigma waar zij mee te maken krijgen, was voor hen de aanleiding een platform aan te bieden voor iedereen die meer – en vooral juiste – informatie over het fenomeen wil.

“De furrie-wereld helpt heel veel zonder dat we het echt doorhebben”, vertelt Plante. “Het is bijvoorbeeld voor mensen die gepest worden een toevluchtsoord waar ze veilig zijn en worden geaccepteerd zoals ze zijn. Ze krijgen het gevoel dat ze erbij horen, véél meer dan bij andere communities volgens onze onderzoeken. De furry fandom is voor hen een bron van sociale steun en een plek waarheen ze gaan als ze het moeilijk hebben. Veel furries die wij hebben gesproken, geven ook aan dat de fandom hun leven gered heeft, omdat ze anders geen andere plek hebben om naartoe te gaan. De fandom is ook heel divers. Je hebt er anarchisten, liberalen, progressieven, intellectuelen, arbeiders, christenen, atheïsten,… Heel opmerkelijk is daarbij dat er amper discussies zijn. In de fandom zetten ze hun verschillen aan de kant en worden ze beste vrienden.”

Holebi

Plante vergelijkt hun situatie ook met de holebi-gemeenschap. Net als zij ervaren de furries een angst om zich te uiten door de overheersende negatieve berichtgeving omdat ze bang zijn voor discriminatie en repercussies. De twee groepen vloeien ook in elkaar over. Furries zijn namelijk vijf keer meer dan de algemene bevolking geneigd om homoseksueel te zijn. Volgens een enquête bij furries beschrijft 13% zich als homoseksueel, 10% als grotendeels homoseksueel en 20% als biseksueel. De heteroseksuelen en grotendeels hetero’s maken in totaal ‘slechts’ 25% van de groep uit.

Niet alleen geaardheid, ook seks speelt een grote rol in de community, tenminste volgens het beeld van de buitenwereld. Daar wordt de furry fandom vooral bekeken als een fetisj voor mensen die erop kicken om seks te hebben in een dierenpak. “Het gebeurt wel”, zegt een furry die liever anoniem blijft. “Het heet mursuiting bij ons en tijdens conventies valt het wel eens voor dat twee mensen het in de hotelkamer doen met hun kostuum nog aan. Zij hebben hun pak dan zo gemaakt of gekocht dat er onderaan allerlei ritsen zijn zodat ze makkelijk te werk kunnen gaan.”

Toch is seks geen essentie voor furries. In dezelfde enquête geeft maar 3% aan dat ze seks belangrijk vinden bij furries, in vergelijking met 30% die ervaart dat de buitenwereld het als een grote factor beschouwt. Wat ze wel doen, is niet heel anders dan wat andere mensen in hun vrije tijd uitspoken. “Er zijn groepen die allerlei zaken organiseren”, vertelt de anonieme furry. “Dat gaat van barbecues tot fuiven. We gaan ook soms gewoon wandelen in de stad. We nemen dan spotters mee, die ervoor zorgen dat we met ons pak nergens tegenaan lopen. Uiteindelijk houden we gewoon groepsactiviteiten om plezier te hebben, net zoals anderen.”

Doodsbedreigingen

Dat de furry enkel anoniem wil getuigen, heeft een reden. Hijzelf heeft namelijk een veel donkere kant van de furry fandom meegemaakt. Het begon als laster en resulteerde zelfs in doodsbedreigingen, waarop hij de keuze maakte om uit de community te stappen. “Mijn slechte ervaringen heb ik vooral bij de Nederlandse community meegemaakt, niet bij furries in het algemeen”, vertelt hij. “Die community staat internationaal bekend om zijn drama. Het is een wereld die leeft van de roddels en de geruchten. Soms heb je ruzie met iemand die je nooit sprak omdat jij zogezegd slecht spreekt achter zijn rug.

Imago is iets heel essentieels voor hen. Mensen die hun eigen kostuums maakten waarvan de kwaliteit niet goed genoeg was voor de ‘populaire’ mensen, werden uitgesloten. Ikzelf kwam op een zwarte lijst te staan omdat ik mijn onvrede uitte over hoe een select kransje besliste over alles. Daardoor kon ik bij geen enkel geen feestje nog binnen en werd ik lastiggevallen op internet, zelfs met de boodschap dat ik voor een trein moest springen. Ik heb me eroverheen kunnen zetten, maar ik ben bang voor ergere verhalen in de toekomst. Veel mensen die ik ken, zeggen dat de furries hun enige vrienden zijn en als ze dan, zoals ik, worden buiten gepest kan dat zware gevolgen hebben.”

“Media springen vaak op de slechte verhalen terwijl we zoveel goeds doen”

“Er is inderdaad wel veel drama, daarom ben ik er ook al enige tijd niet meer geweest”, vertelt Sander Tobeh Spanjaardt. “Als mensen bijvoorbeeld valse roddels verspreiden dat je seks hebt met dieren heb je even geen zin meer. Toch vind ik die beschuldigingen zwaar overdreven. Dat er doodsbedreigingen zijn geuit, valt niet goed te praten, maar het is helemaal niet representatief voor de furry fandom. Media springen vaak op de slechte verhalen terwijl we zoveel goeds doen. Op conventies verzamelen we bijvoorbeeld vaak geld voor het kinderkankerfonds.”

Courtney Plante valt Sander ook bij. “Zo’n verhaal is inderdaad geen goed nieuws. De fandom is voor velen een veilige plek, en als ze zelfs daar met pesten te maken krijgen, kan dat zeker nefaste gevolgen hebben. Toch mogen we het totaalplaatje niet uit het oog verliezen. Zo is het nu eenmaal normaal dat zo’n dingen gebeuren als je een groep van (honderd)duizenden mensen hebt. Hoe vaak hoor je wel niet dat voetbalsupporters op de vuist gaan? De furry fandom heeft zeker zijn conflicten, maar in vergelijking met andere communities, zoals die van sport, is alles zeer civiel. Bij furries staan niet alleen de dierenpersonages centraal, eerder aanvaarding en samenleving.”