Een weg vinden in de muziekwereld is niet zo gemakkelijk als het lijkt. Freddie King, 22 jaar en rapper uit Antwerpen, baant zichzelf een weg naar de top. De weg naar de top was niet makkelijk, veel obstakels hebben zijn pad gekruist. “Ik investeerde veel geld en tijd in een van mijn nummers, maar tot mijn frustratie toe brak het niet door bij het grote publiek.”

Frederik Ewunkem, zoals zijn volledige naam luidt, kwam in contact met rap op veertienjarige leeftijd toen hij op vakantie ging naar zijn geboorteland Liberië. “Ik kwam er enkele rappende jongens op straat tegen. Ik raakte er zo van onder de indruk dat ik thuis de hele dag lang heb geoefend. Zes jaar later ben ik er nog steeds mee bezig, al zie ik het niet enkel meer als een leuke bezigheid.”

Het leven van Freddie staat op zijn tweeëntwintigste niet meer stil. “Ik heb al nummers uitgebracht waaronder Suppertrapper en Coolste jongen. Daarnaast was ik ook uitgenodigd bij MNM UrbaNice. Mijn fanbase is vooral geconcentreerd in Antwerpen, maar ik wil naar de top. Sterker nog, ik ga naar de top.”

Toch scheelde het niet veel dat Freddie King vroegtijdig een einde had gemaakt aan zijn prille rapcarrière. “Ik investeerde veel geld en tijd in mijn nummers, maar tot mijn frustratie toe brak het niet door bij het grote publiek. Daarnaast had ik nauwelijks shows en kwam er ook geen geld binnen. Er kwamen ook veel verleidingen op mijn pad om makkelijk aan geld te geraken. Gelukkig heb ik die verleidingen meteen van me afgeschud.”

Renaissance

“Op het moment dat ik het niet meer zag zitten om verder te rappen, kwam het verlossende telefoontje van managementbureau Violencia. Ze zagen een samenwerking met mij zitten. In het begin stond ik er wantrouwig tegenover, maar na mijn eerste contact met Matthijs Spittel ,de oprichter van het managementbureau, leek het mij de enige juiste keuze om een samenwerking aan te gaan.”

“Sinds de samenwerking zit ik in een stijgende lijn. Ik heb veel nummers die klaar zijn om gepubliceerd te worden. Ik word vaak geboekt voor shows in clubs en -het belangrijkste- ik heb het plezier om muziek te maken opnieuw gevonden. Ik heb terug de ambitie om mijn naam te laten gelden tussen grote rappers als Boef, Mula B en Sevn Alias. Ook kan ik altijd bij mijn management terecht met persoonlijke problemen of voor een financieringsplan. Ze hebben oprecht het beste met mij voor.”

Valkuilen

Freddie King wil graag jongens die dromen om artiest te worden, behoeden voor enkele valkuilen. “Mensen die niet het beste met je voorhebben, maar enkel met je zijn omwille van het succes, moet je vermijden. Verder moet je ook goed overwegen met welk management je in zee wil gaan. Ik heb het geluk dat ik bij Violencia ben terecht gekomen, maar dat is niet vanzelfsprekend. Er zijn veel malafide managers die artiesten als een persoonlijk spaarvarken zien. Je moet altijd alert blijven. Voor de rest moet je nooit opgeven en blijven geloven in je eigen kwaliteiten. ”

Harde wereld

“De muziekwereld is staalhard”, maakt Freddie King duidelijk. “Het ene moment ben je de koning te rijk en loopt alles volgens plan, het andere moment is iedereen je al vergeten. Ik herinner mij dat er vijf jaar geleden zeker vijftien Antwerpse jongeren geloofden in een rapcarrière. Vandaag zijn er nog maar enkelen waaronder ikzelf, die de droom niet uit het oog verloren.”

Emoties

Het uiten van emoties is nooit Freddies sterkste punt geweest. “Ik ben iemand die mijn gevoelens opkropt, maar wanneer ik de microfoon in mijn handen heb, ben ik een open boek. Ik zie muziek niet enkel als mijn werk, maar ook als een uitlaatklep. Nu durf ik via mijn muziek mijn emoties te uiten. De microfoon is als het ware mijn beste vriend.”

“In mijn pokoes (slang voor liedjes) heb ik het over mijn dagelijkse avonturen”, vervolgt Freddie. “Ik vertegenwoordig de zware en betere dagen in de straten. Niet iedereen weet hoe het is om in een ruwe buurt op te groeien en daar je ding te doen. Dikwijls is het the survival of the fittest.”

De boodschap die de jonge Antwerpenaar wil brengen is duidelijk: “Ik wil iedereen laten weten hoe het leven in de ruwe wijken verloopt. Sommigen gaan zich herkennen in mijn verhalen, anderen gaan het dan weer interessant vinden en zich er verder in willen verdiepen. Via mijn teksten wil ik steun bieden aan de luisteraar die in een dip zit. Mijn muziek moet niet enkel een uitlaatklep zijn voor mezelf, maar ook voor anderen.”