Naam: Laura Soffers
Leeftijd: 24 jaar
Richting: Orthopedagogie
Afstudeerjaar: 2015

Bij Escobar in de Quellinstraat kan je terecht voor een uitgebreid ontbijt, een gezonde lunch en vooral een gezellige plek om bij te praten met vrienden. Laura leerde de lunchbar kennen en is er sindsdien bijna niet meer weg te slaan.

“Een vriendin van mij is glutenintolerant en dan is dit de ideale plek om iets te eten dat lekker is en betaalbaar blijft. Zeker als het om ontbijt of lunch gaat.”

“Voor mij is dit een rustig plekje in het centrum van Antwerpen.” Steekt Laura van wal. “Ik woon hier in het centrum, niet zo ver van het Theaterplein. Dus af en toe moet ik even kunnen ontsnappen aan alle drukte van de stad en van de stress op mijn werk. En dan kom ik naar hier.” Verspreid in de zaak zijn er verschillende krijtborden met suggesties. Van salades en burgers tot verse iced tea. Maar in Escobar moet je vooral zijn voor het ontbijt. “Soms kom ik hier snel wat yoghurt met vers fruit eten. De gezellige vibe die hier hangt vind ik echt fijn om in te vertoeven.”

“Tijdens mijn studies Orthopedagogie op de AP Hogeschool had ik eigenlijk niet zo’n band met de stad zoals nu. Ik kwam alleen naar Antwerpen als ik les had.” Volgens Laura is dat veranderd toen ze twee jaar geleden in de buurt van het Theaterplein kwam wonen. “Er zijn zoveel verschillende zaken en alles is zo dichtbij!” Vertelt ze enthousiast. “Dat was ook een reden voor mij om Orthopedagogie aan AP te komen studeren want ik woonde toen nog thuis in Brasschaat.” Op de vraag waarom net die studierichting moet ze niet lang nadenken: “Ik koos toen voor Ortho, zoals we dat afkorten, omdat ik iets met mensen wou doen. Dat wist ik al lang omdat ik altijd in de Chiro heb gezeten. Als lid en later ook als leiding.”

“Waar ik wel een beetje spijt van heb en dat klinkt misschien raar, is dat ik mijn studies op mooi drie jaar tijd heb afgemaakt. Misschien had ik er wat langer over moeten doen.”

“Mijn stage was in Het Sterrenhuis in Brasschaat. Daar werkte ik met volwassenen. Maar tijdens mijn stage merkte ik wel dat ik in de toekomst toch liever met kinderen wilde gaan werken. Dus toen ik mijn diploma had ben ik vooral naar dat soort jobs gaan zoeken. Dat was niet gemakkelijk want een diploma is niet genoeg. Je hebt onder meer een speciaal attest van goed gedrag en zeden nodig en uiteraard miste ik de ervaring die oudere sollicitanten wel hadden. Ik heb veel sollicitatiebrieven rondgestuurd en heel vaak gewoon geen antwoord gekregen. Maar de aanhouder wint zeggen ze altijd en nu werk ik al bijna drie jaar bij DVC Sint-Jozef, Kon-Tiki in Kalmthout. Daar begeleid ik kinderen met een motorische en/of verstandelijke beperking. De kindjes die er verblijven help ik bijvoorbeeld in de ochtend met wassen, aankleden en ontbijten. Doorheen de dag sta ik in het dagcentrum en doe ik verschillende activiteiten met hen zoals knutselen, tekenen en spelletjes spelen.” Maar denk niet dat het een makkelijk beroep is waar je wordt betaald om de hele dag te spelen. “Die kinderen gaan niets uit zichzelf doen. Ze kunnen dat ook niet. In het begin vond ik dat heel moeilijk. Als jij ze niet aanzet om bijvoorbeeld een tekening te maken dan zullen ze de hele dag op hun stoel blijven zitten of in hun bedje blijven liggen. Het initiatief moet altijd vanuit jezelf komen en dat vraagt veel energie. Daar komt ook nog eens bij dat veel van mijn kindjes niet kunnen praten dus communiceren vraagt altijd een extra inspanning. En ja, ik moet hen ook helpen met naar het toilet gaan.” Laura stuurt snel bij, “Begrijp me niet verkeerd he! Ik schep zoveel voldoening uit mijn werk! Er elke dag kunnen zijn voor hen en de genegenheid die je dan terugkrijgt is gewoon prachtig.”

“Waar ik wel een beetje spijt van heb, en dat klinkt misschien raar, is dat ik mijn studies op mooi drie jaar tijd heb afgemaakt. Misschien had ik er wat langer over moeten doen.” De reden is voor haar heel simpel: “Als student moet je studeren en taken maken en van hier naar daar lopen om dan een stom blaadje papier te moeten tekenen of iets anders onbenulligs, dat is allemaal waar. Maar je hebt wel veel vakantie en periodes van rust. Dat merk je pas wanneer je aan het werken bent.” Laura had er misschien wat langer over willen doen om meer van die vrije tijd te kunnen genieten. “Bijvoorbeeld toen ik naar een opendeurdag kwam van Orthopedagogie bij AP kregen we een rondleiding van een eerstejaarsstudente. Toen het nieuwe academiejaar begon en ik in mijn eerste jaar Ortho zat, zat datzelfde meisje voor enkele vakken bij mij in de klas. Het tweede jaar kwam en weer zag ik dat meisje in mijn klas zitten. In mijn derde jaar moest zij nog vakken van het tweede jaar meenemen. Uiteindelijk ben ik voor haar afgestudeerd. Ik weet dat ik de werkervaring heb maar in principe is haar diploma evenveel waard als dat van mij, als ze afstudeert uiteraard.” *lacht*

Geschreven door Aline Cautreels