Mieke (44) kreeg borstkanker en haar dochter met Down leukemie

‘Zo’n klein kindje dat chemo moet krijgen en het enige wat je kan doen is ze troosten.’ Mieke kreeg vijftien jaar geleden een dochter met Downsyndroom. Zelf kreeg ze borstkanker en daarbovenop moest de dochter leukemie overwinnen.

‘Ik heb het zeker niet makkelijk gehad, dat klopt. Toen in 2002 onze tweede dochter, Robine, geboren werd, kregen we onze eerste klap. Alle tests tijdens de zwangerschap waren in orde dus maakten we ons geen zorgen. Maar toen de dokters Robine na de bevalling op mijn buik legden, wist ik dat er iets niet klopte. Ik zag onmiddellijk dat haar nek breder was dan bij andere baby’tjes. Na het bloedonderzoek kwam de kinderarts bij ons en zei dat Robine het syndroom van Down had. De tijd stond even stil… Een jaar later kregen we te horen dat ik borstkanker had en nog een jaar later heeft Robine leukemie gekregen.’

“Dan leer je je vrienden kennen”

‘We hebben gelukkig heel veel steun gekregen van familie en vrienden. Niet van iedereen, want op zulke momenten leer je je vrienden kennen. Bij de geboorte van Robine waren er “vrienden” die niet wisten hoe ze moesten reageren en van wie ik nadien nooit meer iets heb gehoord. Dan is die vriendschap voor mij ook over, dan hoeft het niet meer.

‘Het moeilijkste aan heel die situatie was de leukemie. Dat ik ziek was, vond ik niet zo erg en ik heb me ook vrij snel neergelegd bij het feit dat Robine Down had. Maar met de leukemie was het anders. Zo’n klein kindje dat chemo moet krijgen en het enige wat je kan doen is ze troosten. Dat is heel moeilijk.’

“Alleen in een hoekje wenen”

‘Er is nooit een moment geweest dat ik het wou opgeven. Af en toe zit je alleen in een hoekje te wenen, maar opgeven dat nooit. Ik had een paar mensen aan wie ik alles kon vertellen en als ik het had verteld, dan was het er ook uit en kon ik verder. Mijn man, Yves, heeft daar veel meer problemen mee gehad. Hij kon daar heel moeilijk over praten met iemand, maar dat is nu veel beter.’

‘Ik ben ook nooit echt depressief geweest en dat heb ik te danken aan mijn omgeving. Ik had de juiste mensen rondom mij en een goede relatie thuis. Ik denk dat je dat wel echt nodig hebt in zulke situaties.’

“Waarom wij?”

‘Ik vind het erg om te zeggen, maar ik ben soms jaloers op andere gezinnen. Mensen met een gewoon “normaal” gezin beseffen niet hoeveel geluk ze hebben. Ze kunnen alles doen met hun kinderen en ze na een tijd loslaten maar met Robine is dat anders. Robine zal altijd een zorg blijven. Ik zou ze uiteraard nooit willen wisselen, maar af en toe word je geconfronteerd met de beperkingen. Dan denk ik: waarom en waarom wij? Maar er zijn ook veel positieve kanten en 99 procent van de tijd denk ik alleen maar positief. Dat heeft er denk ik ook voor gezorgd dat wij er zo goed doorgekomen zijn.’