Fotografie is zo vereenvoudigd, zo simpel geworden. Iedereen kan nu een kunstenaar zijn, een artist, een creator, bedenk ik mij terwijl de gids ons begeleidt doorheen collecties van oude fotografen. De gids is een rustige, lieve vrouw, een jaar of 40 en duidelijk gepassioneerd door fotografie.

Vroeger waren er enorm veel regels en technieken die je moest toepassen om een goede fotograaf te zijn. Deze regels zijn nu zo goed als weggevallen. De gids duidt er wel op dat er nog altijd zoiets is als le moment décisif. Het juiste moment om een foto te nemen. Ze legt uit wat dat betekent met een voorbeeld. Als je in de lucht springt en je maakt daar een foto van. Dan is le moment décisif wanneer je in de lucht bent. En dat is vandaag nog enorm belangrijk.

“Nee, helemaal niet! Ik denk dat het juist goed is”, antwoord de gids als ik haar vraag of ze het jammer vindt dat de fotografie van vandaag geen regels meer kent. “Fotografie van vandaag laat mensen toe nog meer creatief te zijn zonder al die regels en technieken. Ik ben trots op de fotografie van nu, het brengt nieuwe inzichten met zich mee en dat vind ik super tof. Anders zou iedereen dezelfde foto’s nemen, en dat is jammer.”

Dat de fotografie begon te vereenvoudigen blijkt vooral bij de fotocollectie van Diane Arbus, een van mijn favoriete fotografen in het museum tot nu toe. Al werd haar fotografie niet herkent als une bonne photographie destijds, toch spreekt het zo aan omdat zij begon te experimenteren. Haar foto’s zijn wereldberoemd, en ze werkt vooral met zwart-wit. Bizarre mensen, mensen met een speciaal uiterlijk,.. Zij wist hiermee te experimenteren en zo een stukje dichter te komen bij de fotografie die we vandaag kennen, vrij en voor iedereen vertelt de gids.

“Vroeger was het heel moeilijk om te beslissen wat echt goede fotografie is. Arbus’ stijl is totaal anders dan wat er vroeger ‘goede fotografie’ werd genoemd. Het was destijds voor de mensen dan ook niet vanzelfsprekend om dit soort fotografie te accepteren. Mensen vonden het bizar, ze vroegen zich af wat de verdere betekenis hiervan was. Ze begrepen niet wat hiermee werd bedoeld of wat ze hiermee moesten. De portretten van Arbus geven een, op dat moment, onherkenbaar gevoel. Maar ze portretteerde wel de echte gevoelens en karakters van de mensen op haar foto’s”, voegt ze eraan toe.

Op het einde van de rondleiding krijgen we een speciale collectie van oorlogsfotografie, en beelden van ‘geweld’ op een heel moderne manier gebracht, te zien. Zeker voor een toekomstige journalist is dit echt de moeite waard. Bijna iedereen kijkt geschrokken op naar de grandiose beelden van mensen in oorlogsgebieden, waarbij verbrande schedels en lichaamsdelen de realiteit betekenen voor velen.

Hoe akelig het ook is, het is de harde waarheid. Een waarheid die veel mensen niet onder ogen willen zien, hangt nu gigantische voor je neus. Vroeger zouden zulke foto’s er heel anders hebben uitgezien, misschien zelfs niet gemogen hebben of verafschuwd zijn wegens te gruwelijk. Het is mooi dat de fotografie de dag van vandaag dit allemaal toelaat. Dat iedereen een fotograaf kan zijn, zonder grenzen en zo vrij.