Een bezoek aan het fotomuseum

Het Fotografie Museum in Charleroi is het grootste en een van de belangrijkste musea voor fotografie van Europa. Op woensdag 28 maart bezoeken studenten journalistiek het museum. “De foto’s die er hangen zijn echt indrukwekkend”, zegt een meisje met een recht geknipte froufrou verbaast.

De eerste foto’s die de groep studenten te zien krijgt zijn die van Marc Trivier. Hij staat bekend voor zijn foto’s van slachthuizen, van kunstenaars en van bomen die kris kras door elkaar staan. De gids legt enthousiast uit waarom drie bepaalde foto’s naast elkaar hangen. “Elke plaats van de foto’s hier heeft een betekenis, er is een onderling verband tussen de foto’s. De drie foto’s hebben een ding gemeen: de dood.” Bij sommigen schieten de wenkbrauwen omhoog en anderen knikken vol verbazing. “Dat kan ik ook, achter alles een betekenis zoeken. Als dat al zo ver gaat, dan is uiteindelijk alles verbonden met elkaar”, verduidelijkt Caro haar mening over het verband dat de foto’s met elkaar hebben. “Nee, ik vind dat nogal belachelijk. Die foto’s hangen daar gewoon, punt.”

Iedereen lijkt geïnteresseerd en kijkt met volle aandacht naar de foto’s terwijl de groep door het doolhof van foto’s wandelt. Toch is er een meisje dat zich enkel focust op de gsm in haar handen. De berichten die ze krijgt blijken interessanter te zijn dan de foto’s op de muur die ze niet bekeken heeft. De foto’s die in het museum hangen bestaan uit eigen aankopen, donaties en werken in bruikleen. De collectie van het museum zijn meer dan 80 000 afdrukken en drie miljoen negatieven en groeit nog altijd.

Een foto waarop de schaduw van een stier net op de rand van de foto verschijnt en in het midden een stierenvechter staat, trekt het meeste aandacht. “Hoeveel kost deze foto?”, is de eerste vraag die gesteld wordt over de foto. De gids legt met veel plezier uit wat voor soorten prijzen er zijn en waarom ze verschillen. Dan valt op dat de kaders rond de foto’s allemaal verschillend zijn. “De kaders kopen we zelf. Als we ze samen met de foto zouden kopen, dan is dat te duur.” Maar Adizah is enkel geïnteresseerd in de prijs van de foto zelf. “Ja ik vind hem echt heel mooi. Ik wil hem heel graag kopen en bij mij thuis ophangen.” De rest van de groep beaamt dat door de schaduw van de stier de foto echt heel sterk en intrigerend is. “Anders moet je zelf zo’n foto proberen te maken tijdens een stierengevecht. Ga je niet op vakantie naar Spanje?” De gids stelt een alternatief voor, maar Adizah lijkt enorm teleurgesteld dat ze die foto niet kan kopen.

Omdat er enkel meisjes in de groep zijn, stelt de gids voor om te kijken naar de evolutie van vrouwen op de foto. Iedereen stemt enthousiast in. Alleen Jo Van Doninck steekt resoluut zijn hand omhoog om te laten zien dat hij als man ook aanwezig is. De groep gaat toch verder om de eerste foto te bekijken van vrouwen in de 19 de eeuw. “Ik denk dat vrouwen werden gezien als een soort object, in de 19 de eeuw”, vertelt Jana, maar de gids schudt haar hoofd.

“De eerste foto van vrouwen die we zagen, was heel serieus. De geportretteerde vrouwen keken allemaal verdrietig en somber. Het was echt een trieste foto, niet zo leuk om naar te kijken.”, zegt Caro. “Wel was het heel interessant om de evolutie te zien. Zo merkte ik dat er toch een duidelijk verschil is tussen pornografie en echte artistieke foto’s van naakte vrouwen.” Caro lijkt tevreden over de rondleiding die ze kreeg in het fotomuseum. Ook Claudia, die aandacht knikt bij de uitleg van de gids, is enthousiast over de rondleiding. “De gids had een heel aangenamen en rustgevende stem. Ja echt waar, ik werd helemaal zen van haar. De uitleg was dan ook super duidelijk en helder. Echt de moeite waard en zeer interessant.”