Ik was drie jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Als kind herinner je je niet veel, enkel de slechte momenten blijven in je hoofd hangen. Ik ben opgegroeid in een gebroken gezin en als ik daar nu op terugkijk, vind ik dat helemaal niet erg. Ondanks dat de breuk van mijn ouders voor veel problemen heeft gezorgd, ben ik enorm blij dat ze die beslissing hebben genomen. Ik zou het niet anders willen. Ik vroeg mij af of dat normaal is en ging op onderzoek.


 

Ik sprak met drie jonge twintigers die net zoals ik volledig achter de scheiding van hun ouders staan. Blijkbaar ben ik dan toch niet de enige die ergens blij is met een gebroken gezin.

Casper

“Mijn ouders hebben het beste gedaan voor mij en mijn broer, daar ben ik hen dankbaar voor.”

Casper (20) was vier jaar toen zijn ouders uit elkaar gingen. “Ik was nog te jong om te beseffen wat er allemaal aan de hand was. Ik begreep ook niet waarom ze uit elkaar gingen.” Na de scheiding woonde Vincent bij zijn mama. Omdat zijn mama er alleen voor stond, was zij vaak weg om te werken. Dit heeft ervoor gezorgd dat Vincent al snel zelfstandig werd en makkelijker voor zichzelf kon zorgen. Maar ook zag hij zijn vader amper voor een periode van zeven jaar. “De band met mijn papa en mijn broer was hierdoor minder. Momenteel hebben mijn ouders co ouderschap en dat verloopt goed. “Nu ik ouder ben kan ik zelf kiezen wanneer ik bij wie wil zijn waardoor de band met mijn vader al wat hersteld is.”

Vincent kijkt net zoals ik positief terug op de scheiding. “Als het niet meer werkt, moet je ermee stoppen. Mijn ouders komen nog goed overeen en proberen alles zo goed mogelijk te regelen voor mij en mijn broer. Ze hebben het beste gedaan voor hun kinderen en daar ben ik hen dankbaar voor”

Charlotte

“Je kan niet missen wat je nooit hebt gekend.”

Charlotte (21) is opgegroeid zonder vader. Vanaf de geboorte was hij al uit beeld en heeft hij nooit een poging gedaan om voor zijn gezin te zorgen. “Ze hebben mij altijd verteld dat mijn papa verhuisd was naar Congo, later ben ik te weten gekomen dat hij in de gevangenis zat. Plots was hij terug en enkele maanden later was mijn zus er. Ik heb hem toen even gekend maar hij verdween al weer snel. Mijn mama, mijn zus en ik hebben het heel moeilijk gehad na de breuk. Mama is moeten beginnen van nul en daar probeerde ik haar zo veel mogelijk bij te helpen. Ik hielp in het huishouden en zorgde mee voor mijn zus.”

Toen Chelsea ouder was zocht ze zelf contact met haar vader. “Ik heb mij eigenlijk nooit afgevraagd wie hij was maar heb toen via via zijn nummer gekregen en even met hem ge-sms’t. Ik heb nooit de drang gehad om hem te leren kennen, je kan niet missen wat je nooit hebt gekend. Als hij echt voor mij wou zorgen dan had hij dat al lang gedaan. Mijn mama heeft mij ook nooit het volledige verhaal verteld en ergens heb ik dat ook niet nodig. Ik hoef geen vader, het is ons al die jaren al zonder gelukt. Waarom dan nu nog moeite doen voor iemand die dat zelf nooit deed?”

“Ik kan niet zeggen dat ik blij ben dat het allemaal zo gelopen is, maar het heeft mij wel doen beseffen dat ik beter af ben zonder en ik later voor de volle 100 procent voor mijn kinderen zal zijn.”

Sofie

“Na acht jaar niet naar mij om te kijken, was voor mij de maat vol.”

Op haar 12 jaar gingen Sofies (23) ouders uit elkaar en verhuisde haar papa terug naar zijn geboorteland, Spanje. “Voor mij had de scheiding een positief effect. Ik heb nooit een goede band met mijn vader gehad omdat hij vrij agressief en brutaal was tegen mij en vooral tegen mijn mama. Als kind heb ik dan ook de ruzies gehoord tot in mijn kamer. Wat voor mij absoluut niet fijn was, waardoor de scheiding de beste oplossing was voor zowel mij als mijn mama.”

Kathy heeft geen contact meer met haar vader en woont permanent bij haar moeder. Sinds de scheiding heeft haar vader niet meer geholpen bij Kathy haar opvoeding. “Tot mijn 20ste ben ik hem elke zomervakantie gaan bezoeken. Maar op een bepaald moment was de maat vol. Hij verhuisde terug naar België en kreeg een nieuwe vriendin. Toen beweerde hij dat hij mij ging controleren en ik verantwoording naar hem moest afleggen. Nadat hij acht jaar niet naar mij had omgekeken kwam dit heel hard aan waardoor ik besloot het contact te verbreken. Hij heeft zelfs ooit tegen de advocaat gezegd dat hij mij nooit als dochter heeft gezien. Dat deed pijn, maar nu drie jaar later ben ik blij dat ik hem niet meer hoef te zien.”

Door de scheiding is Kathy’s familie helemaal gebroken en is er onderling ruzie. De familieleden die aan haar vaders kant staan hoort ze niet meer. Van familiefeesten is nauwelijks sprake. “Met kerstmis was ik vaak alleen of ging ik gewoon uit omdat ik nooit een hechte familie heb gehad. Dit heb ik altijd jammer gevonden. Sinds ik relaties had, heb ik dit wel meegemaakt en dan zie je dat het gewoonweg anders kan. De ouders van mijn vorige en huidige relatie zijn wel nog samen, en dat is in het begin wel vreemd omdat je het gewoon zelf nooit gekend hebt.”

Ik

“Ik woonde in een huis dat niet als thuis aanvoelde.”

Ik was 3 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ben opgegroeid in een gescheiden en gebroken gezin. En achteraf bekeken vind ik dat helemaal niet erg. Mijn vader nam mijn moeder beet bij haar hals en duwde haar tegen de muur. Mijn zus en ik stonden erbij en keken ernaar. Ik weet nog dat ik aan het huilen was en nadien moest overgeven. Dit is de enige herinnering die ik van mijn ouders samen heb.

Na de scheiding werd co-ouderschap uitgesproken. Mijn vader was vaak werken waardoor wij eigenlijk opgevoed werden door mijn mama en oma. Ik zag hem heel weinig waardoor ik niet echt een band met hem heb kunnen opbouwen. Hij kreeg uiteindelijk een nieuwe vriendin die voor veel ruzie en problemen in de familie heeft gezorgd. Ik herinner mij Kerstmis elk jaar hetzelfde. Geen feest, wel ruzie. Gelukkig ging het bij mama wel allemaal goed waardoor ik automatisch liever bij mama was dan bij papa. Ik begon een voorkeur te krijgen waar ik mij lang schuldig over heb gevoeld.

Ik was niet gelukkig bij mijn vader. Ik woonde in een huis dat niet als een thuis aanvoelde met iemand die op een of andere manier aanvoelde als een vreemde. Ik voelde mij ongewild en ontwikkelde verlatingsangst. Angst dat hij mij alleen zou achterlaten. Mijn vader heeft zijn taak als papa nooit op zich genomen en nu zo veel jaar later doet hij dat nog steeds niet.

Waarom wij blij zijn

ik kan goed begrijpen dat er veel kinderen en jongeren zijn die nog steeds negatieve gevolgen meedragen door de scheiding van hun ouders. Maar dat is voor deze drie mensen en mij, niet helemaal het geval.

Ik dacht vroeger altijd dat ik verdrietig en boos moest zijn, en geloof me dat ben ik ook absoluut geweest. Maar op een bepaald moment was dat gevoel weg. Dat gevoel van angst, woede en verdriet werd ingeruild voor een gevoel van opluchting, blijdschap en dankbaarheid. Ik was opgelucht dat ik niet meer in een huis moest wonen waar ik me niet thuis voelde. Ik was blij dat ik mijn ouders gelukkig kon zien. Ik was dankbaar dat ze dit deden voor mij maar ook voor zichzelf. Wanneer mensen mij vragen of ik het erg vind dat mijn ouders uit elkaar zijn, sta ik verbaasd naar hen te kijken. “Nee, waarom zou ik?”, vraag ik dan. Het lijkt wel alsof het abnormaal is om niet blij te zijn dat je ouders voor een ander geluk hebben gekozen, terwijl dat net de betere oplossing is.

Hoe een kind zich voelt bij de scheiding hangt natuurlijk van de situatie af. Het is logisch dat je blij bent wanneer je situatie nadien beter is dan voor de scheiding. Maar soms gebeurt het ook dat je zelf niet beseft dat je ouders niet meer gelukkig zijn en dan komt een scheiding aan als een klap in je gezicht. Elk kind reageert hier anders op volgens Vanessa Maes, psychologe die te gast was bij ‘De Madammen’.

Zoals Vanessa zegt, reageert elk kind anders. Zelfs binnen hetzelfde gezin. Als ik nu aan mijn zus vraag of zij blij is met de scheiding, is de kans groot dat zij nee zegt. Ik heb dit op een heel andere manier ervaren. Negatief maar met een positieve uitkomst. Mijn zus was een jaar ouder en kon het beter begrijpen, leeftijd speelt dus een grote rol.

“Aan een scheiding hangen veel ruzies en ongemakken”, zegt Miriam, orthopedagoge en begeleidster voor probleemjongeren, “Kinderen zien daar vanaf wanneer twee mensen waar ze van houden ruzie maken. Wanneer een scheiding enigszins positief eindigt, kan dit een grote last zijn die van de schouders valt. Een kind gaat weer een kind kunnen zijn en zich beter kunnen focussen op school en sociale contacten wanneer het een stabiele opvoeding en thuisrelatie heeft.”

De rode draad

De conclusie van dit verhaal, waarom ik en mijn leeftijdsgenoten blij zijn met de scheiding, is moeilijk te beantwoorden. Wij hebben elk ons eigen verhaal en voelden ons daar allemaal verschillend bij. Maar ik denk dat ik wel kan concluderen dat wij blij zijn omdat wij geen twee ouders nodig hebben. Elk van ons heeft met een van de twee een goede band, waardoor deze de taak van de andere overneemt. Het is een keuze die wij zelf hebben gemaakt voor ons eigen geluk. Wat onze ouders in het verleden ook hebben gedaan. Nu is het onze beurt.

 

De namen van de betrokken personen zijn veranderd uit respect voor hun verhaal en privacy.